fbpx

Iedereen die ik ken, heeft wel een leraar op school, opleiding of studie gehad die het verschil in hun leven heeft gemaakt. Ik schrijf dit op een koude dag in januari en denk aan mijn middelbare schoolleraren aan wie ik zoveel te danken heb gehad. Zij waren mijn coaches ‘avant la lettre’. Ik heb besloten om ze te eren met deze blog. In gedachten zullen ze wat mij betreft altijd blijven. Ik hoop dat ze – waar ze nu ook zijn, op aarde, in de hemel, in het hiernamaals, of elders – zullen weten dat ik ze nooit ben vergeten en dat zij voor mij daadwerkelijk het verschil hebben gemaakt.

Ze waren er op de momenten dat ik ze nodig had. Ze zeiden of schreven dingen die ik net op dat moment moest horen. Ze vroegen net op het moment dat ik het moeilijk had, hoe het mij ging. Ik heb met veel plezier op de basisschool, middelbare school en opleidingen gezeten. Iedere onderwijzer, leraar, docent of trainer heeft wel iets goeds voor mij betekend. Maar ja, er zijn er zoveel, die lijst zou erg lang worden. Daarom focus ik mij in deze blog op mijn 3 meest betekenisvolle leerkrachten uit mijn middelbare schooltijd op de Christelijke Scholengemeenschap Vincent van Gogh in Assen. Ik ben ze ontzettend dankbaar! Ik weet zeker dat als ik ze meer bij mijn latere leven zou betrekken, zij mij nog steeds van juiste adviezen zou dienen. En, ja, inderdaad, had ik dat maar gedaan, geef ik nu meteen toe.

  • Ate Hamstra. Hij was mijn mentor en leraar Tekenen in mijn tweede keer Havo 2 en is eigenlijk mijn hele – lange, want ik ben 2x blijven zitten en 1x gezakt, ja, en tóch komt het goed! – middelbare schoolloopbaan in mijn gedachten mijn échte mentor gebleven. Met mijn beste vrienden uit die tijd bleven we jaarlijks zijn verjaardag vieren en kwamen bij hem en wijlen zijn lieve vrouw Hottie thuis. Hij was tijdens de huwelijksdag van één van die vrienden zelfs eregast. Hamstra was inderdaad een soort vaderfiguur. Een fijne, soms strenge, maar heel rechtvaardige man. Zeer artistiek als hij toen was als beeldend kunstenaar. Ook toen hij zijn rechterarm nauwelijks meer kon gebruiken na een beroerte, creëerde hij prachtige schilderijen met zijn linkerhand. Terwijl hij rechts was. Bij gelegenheid – gelukkige of nare momenten – stuurde hij mij nog lang na mijn Havo nog handgeschilderde ansichtkaarten met een mooie tekst, soms streng, maar immer liefdevol.
  • Teun Kleijer. Deze leraar Nederlands kende ik – net als Hamstra – al van de brugklas. Hij heeft mijn eerste én mijn laatste schreden in het voortgezet onderwijs meegemaakt. Ook was hij de docent bij wie mijn vrienden terecht konden toen ik mentaal in de kreukels lag en ze niet meer zo goed wisten wat ze met mij aan moesten. Kleijer was de leraar die al in een vroeg stadium doorhad dat het toen slecht met mij ging. Een leraar ziet veel, soms meer dan je ouders. Hij gaf mij een jaar later de kans om op de jaarlijkse Culturele Avond samen met mijn vrienden mijn poëzie op het podium ten gehore te brengen. Waarom? “Omdat hij talent niet wilde verstoppen!”, zei hij. Voor een getroebleerde middelbare scholier als ik was, betekende dat heel wat! Een andere docent Nederlands, Dick Mensink, zei jaren later op een schoolreünie nog tegen mij: “Perdiep, je bent journalist geworden. Ik had gedacht en stiekem gehoopt dat je de literaire kant zou opgaan. Maar ik vind het goed van je dat jij jouw schrijftalent, dat Kleijer al in je zag, nu toch gebruikt.” Ook bij Kleijer en zijn vriendelijke echtgenote kwam ik thuis om mooie gesprekken te voeren.
  • Johan(nes) Oosterloo. Geschiedenisleraar, ken ik ook al van de brugklas. Zie je, alle drie waren ze er al vanaf mijn eerste dagen op de middelbare school. Alsof het zo moest zijn. Oosterloo was er letterlijk ook op mijn laatste. Tijdens mijn diploma-uitreiking na 8 jaar Havo nam hij de microfoon van de conrector en rector over en sprak zeer vriendelijke woorden gericht aan mij. “Er zijn leerlingen die bijzonder zijn, die je altijd bij zullen blijven en die zelfs je vrienden worden. Perdiep is zo’n leerling”, zei hij tegen mij toen hij mij een boeket bloemen overhandigde. Oosterloo was een begenadigd verteller van historische verhalen en hij heeft écht wel mijn interesse in geschiedenis nóg verder vergroot. Dat ging door bij hem en zijn lieve vrouw thuis na mijn Havo, waar ik hele middagen doorbracht. Ik heb nog steeds geschiedenisboeken, die ik van hem uit zijn privébibliotheek kreeg, in mijn uitgebreide boekenkast staan. Hij kon ondersteboven lezen, wat tot hilarische momenten in de klas leidde. Want niet alles dat in een schrift van een leerling staat, is wat hij of zij tijdens de les heeft gehoord.

Dat waren mijn leraren: Hamstra mijn mentor, Kleijer mijn helper en Oosterloo mijn vriend. Eigenlijk waren ze alle drie dat allemaal. Mooie herinneringen hebben ze mij gebracht. Zij maakten van school tijdens mijn middelbare schooltijd een warm tweede thuis, waar ik vele uren doorbracht met mijn vrienden. Zoals ik al zei, waren zij écht niet de enigen die mijn schooltijd bijzonder maakten. Ik heb ontzettend veel geleerd en lol gehad met de verschillende leerkrachten, zoals Harry Vos (Duits), meneer Stukker (Gymnastiek), meneer Klomp (Aardrijkskunde, die geloof ik nu in 2021 nog steeds op het Vincent van Gogh werkt), meneer Bolkenbaas (Natuurkunde), Koos Wight (Frans, aan wie we een speciale ludieke editie van de schoolkrant hebben gewijd vanwege zijn kleurrijke uitspraken, maar die alleen in zeer kleine kring mocht worden verspreid. Ik heb nog steeds een exemplaar bewaard. Immers, wat zullen ouders daar wel niet van denken!), Dick Mensink (Nederlands en decaan Havo), meneer Snippe (Frans), Mark Ferrari (Scheikunde), meneer Panneman (mijn brugklasmentor), meneer Oosting & mevrouw Slump (allebei Engels en regisseurs van toneelstukken en de schoolmusical ‘Miss Saigon’, waar ik ook een bescheiden rolletje als Noord-Vietnamese soldaat in mocht hebben), Cees Willemse (Geschiedenis), mevrouw Amsing (Handvaardigheid), meneer Steenbergen (Geschiedenis), mevrouw Rientjes-Boterman (Frans), meneer Gaasbeek (Duits) en Antheunis Janse (rector, toegankelijke vraagbaak en betrouwbare en persoonlijke overlegpartner toen ik hoofdredacteur van de schoolkrant ‘de Pieper’ was), en nog vele anderen……DANKUWEL!

Leraren betekenen soms niets voor leerlingen, maar soms ook ontzettend veel voor de rest van hun leven. Ja, ik had toen al coaches die mij hielpen met mijn persoonlijke ontwikkeling. Welke leraren op school of studie betekenden zoveel voor jou?

Laat het mij weten!

Lieve groet,

Perdiep Ramesar,

Team Dagelijks Geluk.

%d bloggers liken dit: